Geld terug online casino: welke routes blijven open na het arrest van 3 juli 2026?

Geldige cijfers en vergunningen gecontroleerd op 22 november 2026 tegen het register van de Kansspelautoriteit.

De kortste weg om verloren gokgeld terug te krijgen is afgesneden. Op 3 juli 2026 oordeelde de Hoge Raad dat een overeenkomst met een online casino zonder Nederlandse vergunning niet nietig of vernietigbaar is op grond van artikel 3:40 BW — de juridische grondslag waarop duizenden spelers hun verliezen bij rechtbanken Overijssel en Noord-Nederland met succes hadden teruggeëist, is van tafel. Dat betekent niet dat er niets meer te halen valt. Het betekent dat de route langer, duurder en minder voorspelbaar is geworden, en dat de vraag “kan ik mijn geld terugkrijgen?” voortaan twee antwoorden heeft die allebei kloppen.

Een smartphone met een online casino naast een bankafschrift en een rechtszaal
Na de uitspraak van de Hoge Raad loopt terugvordering alleen nog via dwaling of onrechtmatige daad

Honderdduizenden Nederlandse spelers hebben in totaal potentieel honderden miljoenen euro’s verloren bij online casino’s waarvan het aanbod hier jarenlang illegaal was. Ongeveer vijftig zaken liggen bij verschillende rechtbanken. Advocaat Benzi Loonstein stelt dat spelers op basis van een onrechtmatige daad in theorie verder kunnen gaan dan alleen de verloren inzet — zelfs het verlies van een baan zou in een schadeclaim kunnen worden meegenomen. Dat is de horizon van het speelveld waarop iedereen die geld terug wil eisen zich vanaf nu begeeft.

Deze gids zet de routes uiteen die na het arrest nog resteren, tegen welke operator ze lopen, hoe de bewijslast werkt en welke kosten ermee gemoeid zijn. Wie zijn verlies wil terugvorderen, heeft een beperkt aantal poorten — en de tijd om ze te openen is niet onbeperkt.

Kan ik mijn geld terugkrijgen? Het genuanceerde antwoord

Het korte antwoord: ja, maar niet meer via de route die tot 3 juli 2026 het meest werd gebruikt. PrimeLaw vat de gevolgen samen: “Voor spelers is de kortste route naar hun geld afgesloten. Nietigheid met terugvordering uit onverschuldigde betaling — de grondslag waarop rechtbanken casino’s tot terugbetaling van tonnen veroordeelden — is van tafel.” Dat is geen retoriek. Het is een feitelijke omschrijving van wat het arrest van 3 juli 2026 verandert.

De uitspraak van de Hoge Raad draait om de uitleg van artikel 3:40 BW in samenhang met artikel 1 van de Wet op de kansspelen. De Hoge Raad oordeelde dat het verbod van artikel 1 Wok niet de strekking heeft om de geldigheid van kansspelovereenkomsten aan te tasten. De wet voorziet in bestuurs- en strafrechtelijke sancties — boetes, vergunningintrekking, strafvervolging van aanbieders — maar zwijgt over de civielrechtelijke gevolgen. Een overeenkomst die in strijd met de wet is gesloten, is daarmee niet automatisch nietig. Wie gokte bij een casino zonder vergunning, kan dus niet meer zeggen: “de overeenkomst deugde niet, dus mijn inleg moet terug.”

Wat overeind staat, zijn twee andere grondslagen. De eerste is dwaling: een speler kan een overeenkomst vernietigen als hij die is aangegaan op basis van een onjuiste voorstelling van zaken — bijvoorbeeld een verkeerde voorstelling van de winkansen, van de eigen speelhistorie of van de toepasselijke regels. De tweede is onrechtmatige daad: een speler kan schadevergoeding eisen als een aanbieder onrechtmatig heeft gehandeld door onvoldoende in te grijpen bij signalen van problematisch gokgedrag. Beide routes bestonden al vóór 3 juli 2026, maar speelden een bijrol naast de bulkvordering via nietigheid. Nu die bulkvordering wegvalt, worden het de twee hoofdroutes — en dat verandert het hele speelveld.

In de praktijk betekent dit dat terugvordering niet meer vanzelfsprekend, niet meer in bulk en niet meer snel is. Elke zaak draait om de individuele feiten: wat heeft deze speler geweten, wat heeft deze aanbieder gedaan, welke signalen zijn er gemist? Een speler die tien jaar geleden tweehonderd euro per maand verloor bij een offshore casino, heeft na 3 juli 2026 een andere zaak dan een speler die in één maand tienduizend euro verloor bij een gelicentieerde aanbieder die zijn Cruks-inschrijving negeerde. De eerste zaak is moeilijk; de tweede is een zorgplichtkwestie.

Van wie eis je het terug? De tegenpartij bepaalt je route

De tegenpartij bepaalt welke deur openstaat. Wie speelde bij een aanbieder met een Nederlandse vergunning, vordert terug via de zorgplicht: de vraag is dan of de aanbieder zijn wettelijke plicht om onmatige deelname en gokverslaving tegen te gaan, heeft geschonden. Wie speelde bij een aanbieder zonder Nederlandse vergunning, vordert terug via dwaling of onrechtmatige daad: de vraag is dan of de speler is misleid of de aanbieder onrechtmatig heeft gehandeld, ook zonder zorgplicht.

Het verschil is meer dan procedureel. De zorgplichtroute tegen een gelicentieerde aanbieder draait om specifieke, controleerbare feiten: heeft de aanbieder een Cruks-check uitgevoerd? Heeft hij signalen van problematisch speelgedrag geregistreerd? Heeft hij bij een redelijk vermoeden een persoonlijk onderhoud gevoerd? Die feiten zijn te bewijzen met transactieoverzichten, e-mails en interne logbestanden — als die bestaan. De route tegen een ongelicentieerde aanbieder draait om een bredere, vagere vraag: was het aanbod rechtmatig, en zo nee, wat heeft de aanbieder dan verkeerd gedaan? Dat is een juridisch zwaardere vraag, en het antwoord hangt af van feiten die de speler vaak niet in handen heeft.

Daarom maakt het uit tegen welke aanbieder een speler procedeert. Een zaak tegen een gelicentieerde aanbieder over een gemiste zorgplicht kan zakken op een tekort aan bewijs, maar het juridisch kader is helder. Een zaak tegen een ongelicentieerde aanbieder kan zakken op de executie — zelfs als de speler wint, kan een Maltese aanbieder zich verschuilen achter Bill 55. De route naar het geld is geen rechte lijn; de vergunningstatus van de aanbieder bepaalt waar de bochten liggen.

Netto of bruto: welk verlies je kunt terugvorderen

De meeste spelers denken in brutoverlies: hoeveel heb ik ingelegd? In werkelijkheid telt de netto-uitkomst: stortingen minus opnames. Een speler die in drie jaar €40.000 stortte en €8.000 won, verloor niet €40.000 maar €32.000. Dat verschil lijkt klein tot het moment dat een casino een tegenclaim indient.

Want een operator zou op grond van artikel 6:203 BW in theorie eerder uitbetaalde winsten kunnen terugvorderen als de overeenkomst nietig zou zijn. Het verweer van wederzijdse claims wordt door enkele operators in lopende procedures gevoerd. Een speler die €40.000 claimt maar €8.000 heeft opgenomen, kan dus geconfronteerd worden met een vordering van het casino om die €8.000 terug te betalen — wat de netto-uitkomst van de procedure sterk kan doen verschillen van het gevorderde brutoverlies.

Daarom moet een speler die een claim overweegt een volledig overzicht van stortingen en opnames per aanbieder hebben, ondersteund door bankafschriften of transactiehistorie. Dat overzicht is niet alleen bewijs voor de eigen vordering; het is ook een verdedigingsmuur tegen de tegenclaim. Wie alleen zijn brutostortingen kan tonen, maar geen nettosaldo, loopt het risico dat een rechter het verlies lager vaststelt — of dat de procedure duurder wordt omdat de tegenpartij eerst de cijfers wil controleren.

Het transactieoverzicht is meestal verplicht te verstrekken op verzoek van de speler, ook als de aanbieder geen Nederlandse vergunning heeft. Dat is geen Nederlandse wettelijke verplichting, maar een contractuele voorwaarde van de meeste kansspellicenties, inclusief de Maltese en Curaçaose. Wie erom vraagt, krijgt het doorgaans binnen enkele weken. Wie er niet om vraagt, procedeert later zonder.

De bedragen in de praktijk: van €36.000 tot bijna €100.000

Twee zaken illustreren hoe breed de uitkomsten uiteenlopen.

In de zaak ECLI:NL:RBMNE:2024:508 verloor een eiseres van 25 juli 2020 tot 15 maart 2021 €36.099 bij een online casino zonder Nederlandse vergunning. Zij vorderde dit bedrag terug op grond van nietigheid, onverschuldigde betaling, onrechtmatige daad en dwaling — vier grondslagen naast elkaar, een opbouw die vóór 3 juli 2026 gangbaar was. De rechtbank Midden-Nederland wees de vordering toe op de nietigheidsgrondslag, een uitkomst die na het arrest van de Hoge Raad niet meer zo tot stand kan komen.

Anders ligt het bij een speler die bijna €100.000 verloor in de tijd dat online gokken nog illegaal was. Die vordering werd afgewezen. De NOS deed over die zaak verslag. Welke grondslag de speler had aangevoerd en waarop de afwijzing precies rustte, varieert per zaak — maar het arrest van 3 juli 2026 heeft het aantal mogelijke afwijzingen vergroot, niet verkleind.

Het verschil tussen deze twee zaken zit niet alleen in het bedrag. Het zit in de vraag of de individuele feiten van de zaak passen bij één van de twee resterende grondslagen. Wie een duidelijk verkeerde voorstelling van zaken kan aantonen — bijvoorbeeld een aanbieder die beweerde een Nederlandse vergunning te hebben — heeft een dwaling-zaak. Wie kan aantonen dat de aanbieder signalen negeerde, heeft een zorgplicht-zaak. Wie alleen kan zeggen “ik heb veel geld verloren en het was illegaal”, heeft na 3 juli 2026 geen zaak meer.

Hoe je geld terugvordert: van verzoek tot rechtszaak

De route van verzoek tot rechtszaak is geen rechte lijn. Wie zijn verlies wil terugvorderen, heeft in de praktijk drie opties: zelf procederen, een advocaat inschakelen, of een procesfinancier zoeken.

De marktprijs voor een procesfinancieringsconstructie — no cure no pay — ligt rond de 40% van het toegewezen bedrag, exclusief btw en exclusief griffierechten. Dat tarief geldt zowel bij volledige toewijzing als bij een schikking. Wie €30.000 terugvordert, houdt dus netto €18.000 over als de procedure slaagt, en niets als hij verliest — geen griffierechten, geen advocaatkosten, geen eigen uren. Dat klinkt aantrekkelijk, maar 40% is fors. Een speler die het zich kan veroorloven zelf een advocaat te betalen of een deel van het risico te dragen, houdt meer over.

Welke route de speler kiest, hangt af van de complexiteit van de zaak en van de vraag of hij bewijs heeft. Een zaak tegen een gelicentieerde aanbieder over een gemiste zorgplicht is sterker op papier en vereist meer dossieropbouw. Een zaak tegen een ongelicentieerde aanbieder over dwaling of onrechtmatige daad is juridisch dunner en vaak duurder om te voeren, zeker als de aanbieder in Malta zit. De advocaatkosten lopen al snel in de tienduizenden euro’s, nog voordat de rechter een eerste vonnis wijst.

De eerste stap is altijd hetzelfde: een transactieoverzicht opvragen bij de aanbieder. Dat is geen vrijblijvend verzoek. Operators zijn op grond van hun licentievoorwaarden meestal verplicht een transactieoverzicht te verstrekken op verzoek van de speler, ook zonder Nederlandse vergunning. Wie dit overzicht niet kan overleggen, begint de procedure al met een zwakte.

Honderdduizenden spelers, honderden miljoenen aan claims

De schaal van het probleem is fors. Volgens advocaat Benzi Loonstein gaat het om honderdduizenden Nederlandse spelers en potentieel honderden miljoenen verloren euro’s. Dat cijfer is geen totaal van bewezen verliezen; het is een schatting van de marktomvang. Hoeveel daarvan feitelijk teruggevorderd kan worden, is na 3 juli 2026 een open vraag.

Ongeveer vijftig zaken zijn bij de verschillende rechtbanken aangebracht op basis van dagvaardingen die grotendeels overeenstemmen — een blauwdruk van gevallen, bedragen en grondslagen die door één of enkele kantoren is opgesteld en in bulk is uitgestuurd. Dat verklaart waarom de rechtspraak in 2024 zo eenduidig leek: de rechtbanken Overijssel en Noord-Nederland oordeelden dat het aanbieden van kansspelen in Nederland zonder vergunning nietigheid van de overeenkomst met zich bracht, waarna vorderingen van spelers werden toegewezen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde als enige dat er wél een gedoogbeleid was en spelers hun geld niet konden terugclaimen — een uitspraak die in lijn was met het Unibet-arrest van het hof Amsterdam van 25 oktober. Die verdeeldheid is precies de reden dat de Hoge Raad de knoop heeft doorgehakt.

In de 14 zaken waarbij gokkers hun geld met succes terugeisten — vóór de Hoge Raad-uitspraak — kunnen de gokbedrijven nu hoger beroep beginnen. Dat is geen detail. Een speler die in 2024 een vonnis kreeg, kan in 2027 opnieuw procederen, dit keer als verliezer. De procedure is niet klaar als de rechter eenmaal heeft gesproken; het arrest van 3 juli 2026 heropent de dossiers.

Gokken van vóór 1 oktober 2021: wat er nog te halen valt

Voor verliezen die dateren van vóór 1 oktober 2021 gelden specifieke regels. Die datum markeert het moment waarop de Wet kansspelen op afstand (Wet Koa), die op 1 april 2021 in werking trad, de markt opende voor vergunninghouders. Tot die datum was het niet mogelijk om een Nederlandse vergunning voor online kansspelen te krijgen. Wie tussen 2006 en 2021 online gokte bij een buitenlandse aanbieder, speelde dus per definitie bij een ongelicentieerde partij.

De nietigheidsroute die tot 3 juli 2026 standhield, was juist op die vóór-2021-verliezen gebaseerd. Wie in 2020 €20.000 verloor bij een casino zonder vergunning, kon zeggen: “de overeenkomst is nietig, mijn storting is onverschuldigd, geef terug.” Die redenering is na 3 juli 2026 niet meer beschikbaar. De vraag is wat er dan nog overeind staat.

De verjaring van vijf jaar: waarom snelheid telt

De vijfjaarstermijn is geen curiositeit. Ze bepaalt of een vordering überhaupt ontvankelijk is. Een speler die zijn verlies in 2020 leed en in 2025 een advocaat inschakelt, zit ruim binnen de termijn. Een speler die in 2017 verloor en in 2026 begint, zit op de grens — afhankelijk van wanneer hij redelijkerwijs bekend kon zijn met zijn vordering. Wie lang wacht, verliest niet alleen tijd; hij verliest de zaak.

Dat is geen reden om overhaast te procederen. Het is een reden om het dossier op orde te brengen — bankafschriften bewaren, transactieoverzichten opvragen bij de aanbieder, en tijdig juridisch advies inwinnen. De eerste stap is informatie verzamelen, niet een dagvaarding uitbrengen.

Illegaal is niet meer genoeg: deze rechtsgrond laat een casino terugbetalen

De meeste spelers denken dat illegaal automatisch ongeldig is. Die gedachte is begrijpelijk — als een aanbieder de wet overtreedt, zou zijn overeenkomst toch niet moeten standhouden? De Hoge Raad heeft op 3 juli 2026 anders beslist. Het verbod van artikel 1 Wok heeft niet de strekking om de geldigheid van kansspelovereenkomsten aan te tasten. De wet kent bestuursrechtelijke sancties (boetes, vergunningintrekking) en strafrechtelijke sancties (vervolging van aanbieders), maar zegt niets over wat er tussen een speler en een aanbieder in het civiele recht gebeurt.

Een rechtszaal waar een rechter een uitspraak voorleest over een kansspelovereenkomst
De Wet op de kansspelen kent sancties, maar zwijgt over de civielrechtelijke gevolgen

Dat betekent niet dat illegaliteit irrelevant is. Het betekent dat illegaliteit op zichzelf niet genoeg is om een casino tot terugbetaling te dwingen. Een speler die wil terugvorderen, heeft een tweede grondslag nodig: iets dat de specifieke feiten van zijn zaak verbindt met een juridische fout van de aanbieder. Die tweede grondslag is geen bulkroute; het is een individuele.

Nietigheid of onrechtmatige daad: welke rechtsgrond nog werkt

Na de uitspraak van de Hoge Raad is terugvordering via onverschuldigde betaling afgesneden. Spelers zijn aangewezen op dwaling of onrechtmatige daad als juridische grondslag. Dat zijn twee verschillende mechanismen, met verschillende bewijslast en verschillende uitkomsten.

Dwaling gaat over wat de speler dacht dat hij deed. Een speler die een overeenkomst is aangegaan op basis van een onjuiste voorstelling van zaken — bijvoorbeeld een aanbieder die ten onrechte claimde een Nederlandse vergunning te hebben, of die de winkansen verkeerd voorstelde — kan die overeenkomst vernietigen. Onverschuldigde betaling volgt dan op de vernietiging. Het arrest van 3 juli 2026 snijdt de bulkroute via nietigheid af, maar niet de individuele route via dwaling.

Onrechtmatige daad gaat over wat de aanbieder deed of naliet. Een speler die kan aantonen dat de aanbieder onvoldoende ingreep bij signalen van problematisch gokgedrag, kan schadevergoeding eisen. Dat is geen terugvordering van een storting; het is een vergoeding voor de schade die de speler door het handelen van de aanbieder heeft geleden. Het verschil is meer dan semantisch: bij onverschuldigde betaling krijgt de speler precies wat hij heeft gestort, bij onrechtmatige daad kan hij meer claimen — inclusief gederfde inkomsten, verloren arbeidsuren of, in theorie, het verlies van een baan.

Zorgplicht: wat een casino had moeten doen vóór het fout ging

De zorgplicht van kansspelaanbieders is geen retoriech begrip; het is een wettelijke verplichting met meetbare componenten. De zorgplicht houdt onder meer in dat onmatige deelname en gokverslaving moeten worden tegengegaan. Bij een redelijk vermoeden moet de aanbieder het gedrag van de speler onderzoeken in een persoonlijk onderhoud.

De signalen die een aanbieder moet registreren zijn concreet: een hoge of toenemende speelfrequentie, een lange of toenemende speelduur, en inzetgedrag dat afwijkt ten opzichte van het normale patroon. Dat zijn geen suggesties; het zijn categorieën waarop een rechter toetst of de aanbieder zijn werk heeft gedaan. Een casino dat een speler in drie maanden €50.000 laat verliezen zonder een persoonlijk contactmoment, heeft zijn zorgplicht niet nageleefd. Een casino dat na een storting van €350 per maand contact opneemt en het speelgedrag bespreekt, heeft dat wel gedaan — zoals de zaak tegen Betca (ECLI:NL:RBAMS:2025:3147) liet zien.

In die zaak vergokte een speler €20.117 bij Betca in november 2023 en vorderde dit bedrag terug op grond van zorgplichtschending, onder meer omdat Betca hem had laten deelnemen ondanks zijn inschrijving in Cruks. De kantonrechter oordeelde dat Betca géén zorgplicht had geschonden, omdat Betca adresvalidatie had uitgevoerd, een Cruks-check had gedaan en signalen had onderzocht. Dat vonnis laat zien dat de zorgplicht niet in het luchtledige hangt: een aanbieder die de juiste stappen zet, is beschermd, ook als een speler met problemen toch doorgaat. De bewijslast ligt bij de speler, en de aanbieder die zijn dossier op orde heeft, wint.

Illegale casino’s en de boetes van de Ksa

De Kansspelautoriteit (Ksa) handhaaft niet door procederen tegen individuele spelers; ze handhaaft door boetes op te leggen aan aanbieders. In 2026 was dat geen theoretische activiteit.

Op 10 maart 2026 legde de Ksa Novatech een boete van €24.846.000 op voor illegaal aanbod via Qbet en 55Bet — de hoogste boete die de Ksa ooit aan een illegale partij oplegde. Op 13 januari 2026 legde de Ksa Starscream Limited een boete van €4.228.000 op voor illegaal aanbod aan Nederlandse spelers via Rantcasino, Allstarzcasino en Sugarcasino. Op 10 maart 2026 legde de Ksa Fortaprime SRL een boete van €1.795.000 op voor illegaal aanbod via onder meer Amonbet101, Supraplay, Bilucky, Kaasino en Hiddenjack.

Die boetes zijn geen schadevergoeding voor spelers. Ze raken de aanbieder, niet de individuele gokker die zijn verlies wil terugvorderen. Maar ze zijn wel relevant: een aanbieder met een Ksa-boete van €24 miljoen heeft weinig animo om in Nederland nog procedures te voeren tegen individuele spelers, en is geneigd sneller te schikken. De boete is geen garantie voor de speler, maar ze verandert de onderhandelingspositie.

De betalingsverplichting en de tegenclaim

Tot 3 juli 2026 veroordeelden rechtbanken Overijssel en Noord-Nederland aanbieders op grond van nietigheid tot terugbetaling van verloren gelden. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde als enige dat er een gedoogbeleid was en spelers hun geld niet konden terugclaimen, in lijn met het Unibet-arrest van het hof Amsterdam van 25 oktober. Die verdeeldheid was precies waarom de Hoge Raad de knoop heeft doorgehakt.

In de 14 zaken waarbij gokkers hun geld met succes terugeisten — vóór de Hoge Raad-uitspraak — kunnen de gokbedrijven nu hoger beroep beginnen. Dat is geen detail. Een speler die in 2024 een vonnis kreeg dat in 2025 in kracht van gewijsde ging, kan in 2027 opnieuw procederen als de Hoge Raad het arrest van 3 juli 2026 in zijn zaak toepast.

Tegelijkertijd is er de tegenclaim. Een operator zou op grond van artikel 6:203 BW in theorie eerder uitbetaalde winsten kunnen terugvorderen als de overeenkomst nietig zou zijn. Het verweer van wederzijdse claims wordt door enkele operators in lopende procedures gevoerd. Dat is geen loze waarschuwing: het maakt de uitkomst van een procedure onvoorspelbaar, ook als de speler inhoudelijk wint.

Malta en Bill 55: waar een Nederlands vonnis strandt

Een vonnis tegen een Maltese aanbieder is geen garantie dat het geld binnenkomt. Malta’s Bill 55 — thans artikel 54A van de Gaming Act — geeft Maltese rechtbanken onder bepaalde omstandigheden de mogelijkheid om buitenlandse uitspraken tegen Maltese kansspelaanbieders buiten toepassing te laten.

Volgens FairPlay Legal vormt Bill 55 een aanzienlijke belemmering voor spelers die een Nederlands vonnis tegen een Maltese aanbieder daadwerkelijk willen uitvoeren. De Maltese wet staat op gespannen voet met wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen en effectieve rechtsbescherming. Een speler die in Nederland wint, kan in Malta verliezen — niet op inhoud, maar op erkenning. Dat maakt de keuze van de tegenpartij tot een uitvoeringsvraag, niet alleen een inhoudelijke vraag.

Negen met vergunning, één zonder: bij wie spelers geld terugeisen

De volgende tabel zet de tien operators op een rij waar Nederlandse spelers de afgelopen jaren geld hebben verloren of nog verliezen — en daarmee de partijen zijn van wie in theopie geld kan worden teruggevorderd. Negen hebben een Ksa-vergunning; één niet. De claimroute verschilt daardoor.

Een scherm met het vergunningenregister van de Kansspelautoriteit en een gemarkeerde kansspelvergunning
Wie bij een ongelicentieerde aanbieder speelt, mist de Cruks-bescherming en de zorgplicht-route
Operator Ksa-vergunning Ksa-nr. Claimroute Vergunning geldig tot Cruks-verbonden
TOTO Casino (Nederlandse Loterij) Ja 1601 Zorgplicht 01.10.2026 (verlengd tot 01.10.2031) Ja
Unibet (Optdeck / Kindred) Ja 1730 Zorgplicht 08.06.2027 Ja
BetCity (Betent B.V.) Ja 1712 Zorgplicht 01.10.2026 Ja
Holland Casino Online (Holland Casino N.V.) Ja 1610 Zorgplicht 01.10.2026 (verlengd tot 01.10.2031) Ja
Kansino (Play North Ltd.) Ja 1653 Zorgplicht 30.09.2031 Ja
Bet365 (Hillside / New Media Malta) Ja 1690 Zorgplicht 01.10.2026 Ja
Bingoal (Bingoal Nederland B.V.) Ja 1701 Zorgplicht 01.10.2031 Ja
LeoVegas (LeoVegas Gaming p.l.c.) Ja 1970 Zorgplicht 08.09.2028 Ja
Betca / Circus (Cortex Holding S.A.) Ja 1830 Zorgplicht 09.03.2027 Ja
PokerStars (TSG / Flutter) Nee (pre-2021) — Dwaling of onrechtmatige daad — Nee

De negen vergunninghouders procederen via de zorgplicht. Dat is een bekend kader: de aanbieder moet onmatige deelname tegengaan en signalen registreren. Bij een gelicentieerde aanbieder is het bewijs doorgaans binnenlands — bankafschriften, transactieoverzichten, e-mails van de klantenservice — en de procedure speelt zich af in een Nederlandse rechtbank zonder executieproblemen richting Malta. De vergunningen van BetCity, Holland Casino Online, TOTO, Kansino, Bet365 en Bingoal lopen in oktober 2026 af of zijn al verlengd; de Ksa-vergunningen voor kansspelen op afstand worden niet automatisch verlengd. Onder artikel 31a van de Wet op de kansspelen geldt een maximale looptijd van vijf jaar.

PokerStars is de ongelicentieerde partij in dit rijtje. De tegenpartij in de zaak die in Rechtbank Amsterdam (ECLI:NL:RBAMS:2024:2071) werd behandeld: een speler die van maart 2006 tot en met 2021 USD 139.464,58 verloor — inzet minus opbrengsten — en dat bedrag terugvorderde. Na het arrest van 3 juli 2026 staat de nietigheidsroute niet meer open, en de claim moet via dwaling of onrechtmatige daad worden gevoerd. Dat is een dunnere grondslag, met een Maltese tegenpartij en Bill 55 als complicatie.

TOTO Casino (Nederlandse Loterij)

TOTO Casino is het online product van Nederlandse Loterij, met Ksa-nummer 1601 en een vergunning die op 1 oktober 2026 afloopt en inmiddels is verlengd tot 1 oktober 2026+5. Het is een staatsdeelneming met het hoogste marktaandeel onder de Nederlandse online kansspelaanbieders. De zorgplichtroute is hier de relevante route: een speler die via TOTO speelde en claimt dat de aanbieder zijn zorgplicht heeft geschonden, kan dat bewijzen met transactieoverzichten en contactmomenten in het account. De bewijslast ligt bij de speler, maar het dossier is doorgaans binnenlands op te bouwen. Een speler met een goed gedocumenteerd patroon van stijgende stortingen en geen reactie van de aanbieder, heeft een zaak.

Unibet (Optdeck / Kindred)

Unibet is de grootste buitenlandse operator in Nederland, met Ksa-nummer 1730 en een vergunning die loopt tot 8 juni 2026+1. Unibet is de partij die in het Unibet-arrest van het hof Amsterdam van 25 oktober centraal stond — een zaak die in 2024 door de rechtbank Zeeland-West-Brabant werd gevolgd. Het arrest van 3 juli 2026 maakt een einde aan de oude route, maar de zorgplichtroute tegen Unibet blijft open. Een speler die vóór 2021 bij Unibet speelde, had tot 3 juli 2026 een nietigheidsroute; na die datum resteert alleen de individuele zorgplicht- of dwaling-route. Dat is een forse versmalling, vooral voor spelers met oude dossiers.

BetCity (Betent B.V.)

BetCity is een van de oorspronkelijke Nederlandse vergunninghouders, met Ksa-nummer 1712 en een vergunning die op 1 oktober 2026 afloopt. Het is een Nederlands bedrijf, geen buitenlandse operator met een Maltese licentie. Dat maakt de uitvoering van een eventueel vonnis eenvoudiger — een Nederlandse partij heeft geen Bill 55-argument. De zorgplichtroute werkt hier zoals bij elke andere gelicentieerde aanbieder: de vraag is of BetCity zijn verplichtingen heeft nageleefd bij signalen van problematisch speelgedrag. Het aflopende karakter van de vergunning maakt de partij niet minder aanspreekbaar; een lopende procedure wordt niet onderbroken door het einde van een vergunning.

Holland Casino Online (Holland Casino N.V.)

Holland Casino Online is de online poot van het staatscasino, met Ksa-nummer 1610 en een vergunning die op 1 oktober 2026 afliep en inmiddels is verlengd tot 1 oktober 2026+5. Het is een staatsdeelneming, met dezelfde zorgplichtverplichtingen als elke andere vergunninghouder. De claimroute tegen Holland Casino verschilt niet wezenlijk van die tegen andere gelicentieerde aanbieders — dezelfde bewijslast, dezelfde procedure, dezelfde Cruks-verbinding. De relevantie van Holland Casino zit vooral in de schaal: het is een grote partij, en een eventuele zorgplichtschending heeft meer gewicht dan bij een kleine aanbieder.

Kansino (Play North Ltd.)

Kansino is een Nederlandse vergunninghouder met Ksa-nummer 1653, opnieuw verlengd tot 30 september 2026+5. Wat Kansino onderscheidt, is de betaalinfrastructuur: stortingen en uitbetalingen verlopen uitsluitend via Trustly. Dat maakt het transactieoverzicht eenvoudiger te controleren — elke storting en opname is via één systeem te traceren, en de bankafschriften van de speler corresponderen direct. Voor een speler die een claim overweegt, is dat een voordeel: de cijfers zijn niet versnipperd over meerdere betaalmethoden. De zorgplichtroute werkt hier als bij elke andere vergunninghouder.

Bet365 (Hillside / New Media Malta)

Bet365 is een Brits bedrijf met een Maltese licentie, Ksa-nummer 1690, en een vergunning die op 1 oktober 2026 afloopt. Dat is een constructie die de afgelopen jaren vaker voorkomt: een grote buitenlandse aanbieder met een Maltese vergunning als basis en een Nederlandse Ksa-vergunning als lokale toegang. De Maltese onderbouw maakt Bill 55 tot een potentieel risico bij executie — maar zolang Bet365 in Nederland actief is via de Ksa-vergunning, is een Nederlands vonnis in Nederland uitvoerbaar. De zorgplichtroute werkt zoals bij andere gelicentieerde aanbieders, met dezelfde bewijslast.

Bingoal (Bingoal Nederland B.V.)

Bingoal is een Belgisch bedrijf, Ksa-nummer 1701, met een verlengde vergunning tot 1 oktober 2026+5. Het bedrijf is in het nieuws vanwege een zorgplichtzaak: een 77-jarige opa wiens 17-jarige kleinzoon in twee maanden tijd €162.000 van opa’s spaarrekening verspeelde, zonder dat het bedrijf ingreep. In totaal joeg de jongere bij achttien aanbieders ruim een half miljoen euro doorheen. Die zaak loopt nog — en illustreert dat de zorgplicht niet alleen een papieren verplichting is. Een speler met een goed gedocumenteerd patroon van oplopende verliezen en geen contactmomenten, heeft een zaak; een aanbieder zonder dat dossier, heeft een probleem.

LeoVegas (LeoVegas Gaming p.l.c.)

LeoVegas is een Zweedse aanbieder met Ksa-nummer 1970, een vergunning die loopt tot 8 september 2026+2. Wat LeoVegas onderscheidt, zijn twee Ksa-acties. Op 24 juni 2026 publiceerde de Kansspelautoriteit een boete van €500.000 aan LeoVegas wegens onvoldoende naleving van de zorgplicht. Daarnaast bereidt het advocatenkantoor Thakoerdien een aangifte voor tegen LeoVegas voor valsheid in geschrifte, omdat het casino sinds oktober 2024 onjuiste transactiegegevens zou verstrekken — aangeleverde informatie over verliezen strookte niet met het daadwerkelijke verlies op basis van bankgegevens. Dat is een forse beschuldiging. Een speler die zijn verlies wil terugvorderen, moet eerst uitzoeken welke transactiegegevens kloppen: die van LeoVegas of die van zijn bank. Een Ksa-boete wegens zorgplichtschending helpt het dossier van de speler, maar een tegenpartij die de eigen cijfers betwist, maakt de procedure zwaarder.

Betca / Circus (Cortex Holding S.A.)

Betca, het online product van Circus, heeft Ksa-nummer 1830 en een vergunning die loopt tot 9 maart 2027. De partij is relevant vanwege een specifieke uitspraak: in zaak ECLI:NL:RBAMS:2025:3147 vergokte een speler €20.117 bij Betca in november 2023 en vorderde dit bedrag terug op grond van zorgplichtschending, onder meer omdat Betca hem had laten deelnemen ondanks zijn inschrijving in Cruks. De kantonrechter oordeelde dat Betca géén zorgplicht had geschonden, omdat Betca adresvalidatie had uitgevoerd, een Cruks-check had gedaan en signalen had onderzocht. Dat vonnis bakent de zorgplicht af: een aanbieder die de juiste stappen zet, wint. Een speler die het wil winnen van een zorgvuldige aanbieder, moet aantonen dat de aanbieder een stap heeft overgeslagen — niet alleen dat hij heeft verloren.

PokerStars (TSG / Flutter)

PokerStars is de ongelicentieerde partij in deze lijst. Tijdens de claimperiode — maart 2006 tot en met 2021 — had PokerStars geen Nederlandse vergunning. De tegenpartij in de zaak die in Rechtbank Amsterdam werd behandeld: een speler die USD 139.464,58 verloor en dat bedrag terugvorderde. Na het arrest van 3 juli 2026 staat de nietigheidsroute niet meer open. Een claim tegen PokerStars moet via dwaling of onrechtmatige daad, met dezelfde individuele feiten als bij andere ongelicentieerde aanbieders. Het verschil met de gelicentieerde partijen hierboven is structureel: geen Cruks-verbinding, geen zorgplicht, geen Nederlandse toezichthouder die een dossier kan controleren, en een Maltese moeder (Flutter) die een eventueel Nederlands vonnis via Bill 55 kan laten buiten toepassing. Dat maakt PokerStars tot de partij met de slechtste uitvoeringspositie, ook al is de claim juridisch soms sterker dan die tegen een gelicentieerde aanbieder.

Verantwoord spelen: de vangnetten die je verlies moeten afremmen

Wie zijn verlies terug wil vorderen, komt niet onder de vraag uit hoe het zover heeft kunnen komen. Het Nederlandse systeem kent vangnetten — Cruks, netto speellimieten, behandeling — die juist zijn ontworpen om de schade te beperken die leidt tot dit soort claims. Ze zijn niet waterdicht, maar ze zijn meetbaar.

Zelfuitsluiting via Cruks: 111.534 inschrijvingen

Cruks — het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen — is het landelijke uitsluitingsregister, beheerd door de Ksa zelf. Registratie blokkeert de speler bij alle gelicentieerde Nederlandse online gokbedrijven én bij fysieke casino’s, speelhallen en wedkantoren op Nederlands grondgebied. De minimale termijn is zes maanden, zonder maximum. Een speler schrijft zichzelf in, of kan onvrijwillig worden ingeschreven na een melding door een derde — familie, de aanbieder.

Op 30 januari 2026 stonden er 111.534 inschrijvingen in Cruks. Dat aantal groeit met gemiddeld 2.149 per maand; in december 2025 schreven ongeveer 10.500 mensen zich in tegenover circa 9.000 uitschrijvingen. Jongvolwassenen van 18 tot en met 23 jaar vormen 19% van alle Cruks-inschrijvingen; de helft van de ingeschrevenen is jonger dan 32 jaar.

Dat cijfer is niet alleen administratief relevant. Het is een directe indicator van het schadevolume dat de vangnetten proberen te stoppen. 111.534 inschrijvingen betekent 111.534 mensen die op enig moment vonden dat ze hun gokgedrag niet langer onder controle hadden. Een flink deel van hen zal procederen of overwegen te procederen.

De netto speellimiet: €700 en €300

Sinds 1 oktober 2024 geldt bij alle Nederlandse vergunninghouders een verplichte netto speellimiet per maand, in twee niveaus:

Niveau 24 jaar en ouder 18 tot en met 23 jaar Wat gebeurt er
Grensbedrag (drempel) €350 €150 Verplicht persoonlijk contactmoment — een medewerker van de aanbieder moet daadwerkelijk met de speler spreken over zijn gokgedrag
Netto stortingslimiet €700 €300 Stortingen worden geblokkeerd totdat de speler inkomensbewijzen levert die aantonen dat hij meer kan dragen

Beide niveaus zijn netto per kalendermaand: stortingen minus opnames, niet brutotransacties. De 18–23-groep wordt als een aparte, statistisch kwetsbare groep behandeld in alle Nederlandse regels — een onderscheid dat in geen andere Europese markt zo strikt wordt gehanteerd. Wie 24 is, krijgt de volwassen limiet; wie 23 is, krijgt minder ruimte.

Bij stortingen boven €350 per maand (€150 voor 18–23) moet een persoonlijk contactmoment plaatsvinden. Boven €700 per maand (€350 voor 18–23) is een financiële draagkrachttoets verplicht. Die twee getallen zijn de triggerpunten waarop een aanbieder verplicht wordt actief te worden — en waarop een zorgplichtschending ontstaat als hij dat niet doet.

Hoeveel Nederlanders gokken riskant: de cijfers

De cijfers uit de Kansspelmonitor 2026 (Ipsos I&O / WODC) geven de schaal. In 2026 nam 66% van de Nederlanders van 16 jaar en ouder deel aan ten minste één kansspel. Onder de gokkers is 84% niet-problematisch, 11% laag-risicogokker, 3% gematigd-risicogokker en 2% hoog-risicogokker. Omgerekend naar de bevolking van 16 jaar en ouder gaat het om ongeveer 322.000 gematigd-risicospelers en 187.000 hoog-risicospelers.

De 2% hoog-risicospelers is de groep waar de meeste claims vandaan komen. Het is een relatief kleine groep, maar met een onevenredig groot verlies per persoon. De 3% gematigd-risicospelers is een bredere risicozone — mensen die niet in behandeling zijn, maar wel structureel te veel verliezen. Dat is de groep waar de netto speellimiet en de contactmomenten hun werk zouden moeten doen.

In 2025 waren 3.108 mensen in behandeling met gokken als primaire verslaving, tegen 2.708 in 2024. 87% is man, gemiddelde leeftijd 34 jaar en 19% is jonger dan 25 jaar. De stijging van 14% op één jaar is fors, en het is een indicator dat het probleem niet onder controle is — eerder onder groeiende druk.

Waar je hulp vindt

Voor wie merkt dat het gokken uit de hand loopt, is het eerste stap zelfuitsluiting via Cruks. Daarnaast is er het landelijke hulploket OpenOverGokken (voorheen Loket Kansspel). In de tweede helft van 2025 werden daar 885 informatie- en hulpgesprekken gevoerd — een nummer dat de drempel laat zien. Wie belt, krijgt een gesprek; de wachttijd is geen hindernis. Voor behandeling is er LADIS, het landelijke registratiesysteem voor verslavingszorg waar de 3.108 behandelde gevallen van 2025 worden geadministreerd.

Deze vangnetten bestaan niet los van de claimroutes. Een speler die eerst hulp zoekt en pas daarna een claim overweegt, heeft doorgaans een beter dossier: hij kan aantonen wanneer hij besefte dat hij een probleem had, welke stappen hij heeft gezet, en hoe de aanbieder daarop reageerde. Dat is informatie die in een zorgplichtprocedure het verschil maakt.

Hoe we de operators hebben getoetst

De selectie van de tien operators in dit overzicht is gebaseerd op drie bronnen: het vergunningenregister en de sanctiebesluiten van de Kansspelautoriteit, gepubliceerde rechtspraak waarin operators als partij voorkomen, en de Kansspelmonitor en verantwoord-spelen-data van het Trimbos-instituut. Geen enkele operator is op basis van marktaandeel of affiliate-data gekozen; de vergunningstatus en de aantoonbare betrokkenheid bij concrete zaken zijn doorslaggevend.

De negen Ksa-vergunninghouders zijn de partijen waar spelers op dit moment hun geld verliezen en waar de zorgplichtroute openstaat. De tiende, PokerStars, is opgenomen omdat het de partij is in de grootste gedocumenteerde pre-2021-claim en daarmee de offshore-categorie vertegenwoordigt waar het arrest van 3 juli 2026 het meest directe gevolgen heeft. Geen van de tien is hier opgenomen als aanbeveling — een aanbeveling zou immers vragen om een casino waar de lezer zijn geld gaat verliezen dat hij later zou willen terugvorderen.

Snelheid en bewijs bepalen of je geld terugkomt

Wie na 3 juli 2026 zijn geld wil terugvorderen, heeft drie deadlines — twee juridisch, één praktisch. De eerste is de verjaring. De vordering uit onverschuldigde betaling verjaart in beginsel na vijf jaar vanaf het moment waarop de eiser bekend is of redelijkerwijs bekend kon zijn met de vordering; voor stortingen van vóór 2019 ligt verjaring op de loer. Wie nog binnen de termijn zit, heeft een zaak; wie eroverheen zit, moet aantonen waarom hij later was.

De tweede is het bewijs. Een volledig overzicht van stortingen en opnames per aanbieder, ondersteund door bankafschriften of transactiehistorie, is geen bijlage; het is de basis. Zonder dat overzicht kan een rechter het verlies niet vaststellen, kan een aanbieder een tegenclaim indienen zonder dat de speler hem kan weerleggen, en kan de procedure maandenlang stilliggen op een discussie over de cijfers.

De derde is de keuze van de route. Wie speelde bij een gelicentieerde aanbieder, procedeert via de zorgplicht — een bekend kader, een binnenlands dossier, een uitvoerbaar vonnis. Wie speelde bij een ongelicentieerde aanbieder, procedeert via dwaling of onrechtmatige daad — een dunnere grondslag, een dunner dossier, en bij een Maltese tegenpartij een executierisico via Bill 55. De route volgt de vergunningstatus.

De kosten van no cure no pay — rond de 40% van het toegewezen bedrag, exclusief btw en exclusief griffierechten, en geldend zowel bij volledige toewijzing als bij een schikking — maken het een optie voor wie het zich niet kan veroorloven zelf te procederen, en een dure optie voor wie dat wel kan. De rekensom is eenvoudig: wie €30.000 terugvordert en no cure no pay gebruikt, houdt €18.000 over. Wie €30.000 terugvordert en zelf een advocaat betaalt, houdt meer over, maar draagt het risico van een negatief vonnis.

De uitspraak van 3 juli 2026 maakt de weg korter of langer, afhankelijk van waar de speler staat. Wie een individuele zaak heeft — een verkeerde voorstelling van zaken, een gemiste zorgplicht — heeft nog steeds een poort. Wie alleen een bulkverlies heeft uit de periode dat alles illegaal was, heeft die poort niet meer. De tijd om uit te zoeken in welke categorie hij valt, is niet onbeperkt. De verjaring tikt.

Veelgestelde vragen over geld terugvorderen van een online casino

Hoeveel kost het om via een advocaat mijn gokverlies terug te vorderen en hoe werkt no cure no pay?

Een advocaat werkt op uurbasis of via no cure no pay. Bij no cure no pay ligt de prijs rond de 40% van het toegewezen bedrag, exclusief btw en exclusief griffierechten. Dat tarief geldt zowel bij volledige toewijzing als bij een schikking — verlies je, dan betaal je niets behalve de griffierechten.

Kan ik ook winsten die ik eerder heb opgenomen moeten terugbetalen als ik mijn verlies claim?

Ja, dat risico bestaat. Een operator kan op grond van artikel 6:203 BW in theorie eerder uitbetaalde winsten terugvorderen als de overeenkomst nietig zou zijn. Daarom moet een speler een volledig overzicht van stortingen en opnames per aanbieder hebben — niet alleen om zijn eigen verlies te bewijzen, maar ook om de tegenclaim te kunnen weerleggen of verrekenen.

Welke documenten heb ik nodig om mijn gokverlies succesvol terug te vorderen?

Een transactieoverzicht van de aanbieder met alle stortingen en opnames, bankafschriften die dezelfde periodes dekken, en correspondentie met de klantenservice of e-mails over speelgedrag en limieten. Operators zijn op grond van hun licentievoorwaarden meestal verplicht een transactieoverzicht te verstrekken op verzoek, ook zonder Nederlandse vergunning. Zonder bankafschriften is het overzicht niet verifieerbaar.

Hoelang duurt het voordat ik mijn geld terugkrijg als ik een rechtszaak begin tegen een casino?

Een civiele procedure bij de rechtbank duurt gemiddeld zes tot twaalf maanden tot een eerste vonnis. Hoger beroep voegt daar nog één tot twee jaar aan toe. Een schikking vóór de rechterlijke uitspraak kan binnen enkele maanden worden bereikt, maar vereist dat beide partijen water bij de wijn doen. Na 3 juli 2026 is een vonnis bij een ongelicentieerde Maltese aanbieder bovendien niet automatisch uitvoerbaar — Bill 55 kan het blokkeren.

Wat als het casino waarbij ik speelde geen licentie heeft — kan ik dan wel mijn geld terugkrijgen?

Niet meer via de bulkroute van vóór 3 juli 2026. De Hoge Raad oordeelde dat de overeenkomst met een ongelicentieerd casino niet nietig is op grond van artikel 3:40 BW, waardoor onverschuldigde betaling als grondslag is vervallen. Resterende routes zijn dwaling (als de speler misleid is) of onrechtmatige daad (als de aanbieder onrechtmatig handelde). Beide routes zijn individueler en juridisch zwaarder dan de oude bulkroute.

Heeft de Kansspelautoriteit een rol bij het terugvorderen van gokverliezen?

Niet direct. De Ksa handhaaft door boetes op te leggen aan aanbieders — zoals de €24.846.000 aan Novatech, de €4.228.000 aan Starscream en de €1.795.000 aan Fortaprime, alle in 2026 — maar die boetes komen niet bij de individuele speler terecht. Wel kan een Ksa-besluit over zorgplichtschending, zoals de €500.000-boete aan LeoVegas in juni 2026, dienen als bewijs in een civiele procedure tegen dezelfde aanbieder.

Welke verliezen vallen onder de vóór-2021-regeling?

Elke storting die tussen 2006 en 1 oktober 2021 is gedaan bij een online casino zonder Nederlandse vergunning valt onder de vóór-2021-regeling — dat is de hele periode dat het aanbod illegaal was. De meeste van die verliezen zijn meer dan vijf jaar oud. En de vordering uit onverschuldigde betaling verjaart in beginsel na vijf jaar vanaf het moment waarop de eiser bekend is of redelijkerwijs bekend kon zijn met de vordering.

Dat maakt de verjaringstermijn tot de eerste horde. Voor stortingen van vóór 2019 ligt verjaring op de loer — niet als automatisch verval, maar als verweer waarop de aanbieder zal wijzen. Een speler die in 2018 zijn laatste storting deed en in 2026 een procedure begint, krijgt de vraag: waarom wachtte u zeven jaar? Het antwoord moet ergens uit het dossier komen — bijvoorbeeld een gesprek met een advocaat in 2024, een eerdere klacht bij de Ksa, een melding bij een belangenorganisatie. Zonder die schakels is de vordering juridisch zwakker dan een speler met verliezen uit 2020 of 2021.